Сәлем, Динара! Қысқасы, кеше алғаш рет шаңғыға тұрдым, бір ғажап болды ғой! Нұсқаушы: «Жай ғана сырғана бер», — деді. Жай ғана! Таңертең минус он градус еді, бірінші рет төмен түспей жатып-ақ бетім дуылдап кетті. Мен беткейде мұз кесегіндегі пингвиндей қаққайып тұрдым, ал аяқтарым екі жаққа қарай кетіп барады. Берген бәтеңкелері соншалықты ауыр, әрең қозғалдым.
Бес минуттан кейін бір құлағаным сонша, қар көрші тауға дейін ұшып жетті. Жарайды, көрші күртікке дейін. Жүз рет құлаған шығармын, кем емес. Жақсысы, айналамдағылардың бәрі өзім сияқты жаңадан үйреніп жүргендер еді, ешкім қараған жоқ. Есесіне түске қарай өзім-ақ сырғанап түсе бастадым, рас, шыршаға соғылып тоқтайтынмын. Елестетші, шырша ренжіген де жоқ!
Қазір аяғым мың шақырым жүгіргендей сырқырап тұр. Нұсқаушы алғашқы күнге бұл тамаша деді. Бірақ бәрібір тағы барғым келеді. Сенбіде менімен бірге барасың ба? Тек құлап жатқанымды көрсең, күлме.