Зерігуді ұмыттық
Терезеден жай ғана қарап отырғаныңыз қашан еді? Лентаны ақтармай, подкаст тыңдамай, бұлттарға, жүргіншілерге, шалшық жанындағы торғайға жай ғана қарап отырғаныңыз? Сірә, көптен бері болмаған шығар. Біз зерігуді ұмытып кеттік.
Смартфон мәңгілік серігімізге айналды: таңертең бізді оятып, кешке ұйықтатады. Бос минут пайда бола қалса — кезекте, автобуста, үзілісте — қол өзінен-өзі қалтаға созылады. Біз өзгенің өмірі туралы бәрін білеміз, ал өзіміздікі туралы түк дерлік білмейміз.
Ал зерігу — жау емес, құрылысшы. Дәл осындай бос минуттарда ми ойды ретке келтіріп, шашыраңқы әсерлерді бір-бірімен байланыстырады және жаңа идеялар туғызады. Айтуларынша, көп өнертапқыштар шешімді жұмыс үстелінің басында емес, серуенде немесе жолда, ой еркін ағып жатқанда тапқан екен.
Мүмкін, телефонды кейде үйде қалдырып кеткен жөн шығар? Біржола емес — бір сағатқа ғана. Орындықта отырып көріңіз. Аспанға қараңыз. Тыныштықты тыңдаңыз. Кім біледі, ол сізге маңызды бір нәрсе айтар?