Сұрақ №1322

Көктем далаға бірден емес, аяғының ұшымен басып келетін секілді. Алдымен түнде қар күрсіне бастайды, шөгіп, қарауытады. Сосын бір күні таңертең жел дымқыл топырақтың ащылау, кермек иісін ала келеді — соншалықты таныс иіс, жүрегің шымырлап кетеді. Бір аптадан кейін даланы танымай қаласың. Кеше ғана қариялардай ағарып тұрған төбелер иықтарына жасыл шапан жамылады. Ойпаңдарда шалшықтар дірілдейді, әрқайсысында бір үзім аспан шайқалады. Індерінен саршұнақтар шығып, қаздиып тұрып, айналаны ұзақ шолады. Бозторғай соншалықты биікке көтеріледі, әнді күннің өзі салып тұрғандай көрінеді. Ал сәуірдің аяғында ең басты ғажайып — қызғалдақтар келеді. Қызыл, сары, ақ қызғалдақтар біреу шөптің үстіне жанып тұрған шоқ шашып жібергендей, беткейлерде лаулап шыға келеді. Олар ұзақ гүлдемейді, небәрі екі-үш апта ғана, әрі осындай әр күн сый болып көрінеді. Қарт шопан Жақсылық жыл сайын бір сөзді қайталайды: «Жер мерекелік көйлегін киді». Жыл сайын оның даусында мұны алғаш рет көріп тұрғандай қуаныш бар.