Сұрақ №7152

Астанада жел — байырғы тұрғын. Ол қаладағы кез келген ғимараттан да көне әрі мұнда өзін қожайын санайды: шақырусыз келеді, қалаған кезде кетеді. Кіреберістен шыға салысымен, ол жеңіңнен ұстап, басқа жаққа сүйреп әкетпек болады. Қыста оның мінезі бұзылады. Жел зімпара қағаздай бетті қырып, киімнің астына да кіріп алады. Мұндай күндері шыны мұнаралар — желкен, ал елорда — қар басқан дала теңізінде жүзіп бара жатқан кеме. Мұнда бөркіңді ұшырып алу оп-оңай, ал оны тек көрші облыстан табасың деседі. Жазда ол жуасып, аптапты қуалайды, бірақ сәл босаңсысаң, мінезін қайта көрсетеді. Аула сыпырушылар таң атпай шығады: бір түнде жел құрғақ жапырақтарды, пакеттерді, жыртылған афишаларды бір ауладан екіншісіне көшіріп үлгереді. Сырттан келгендер желді жамандайды, ал жергілікті тұрғындар өз дауысын байқамайтыны сияқты, оны да байқамайды. Астана дала қожайынымен әлдеқашан таласуды қойған: ол онымен тіл табысуды үйренген.