Сұрақ №7156

Біз жеңімпаздарды жақсы көреміз. Оларға медаль береді, олар туралы газеттер жазады, оларды теледидардан көрсетеді. Жеңілгендерді сиректеу еске алады — ең жақсы дегенде, аяушылықпен. Олардың жеңіске жеткенге дейін неше рет жеңілгенін біз сирек сұраймыз. Ал шын мәнінде жеңіліс — ең қатал жаттықтырушы. Жеңістен кейін босаңсығың келеді, жеңілістен кейін жаттыққың келеді. Көптеген чемпиондар өсуге медальдар емес, жеңіліп қалған ойындары көмектескенін мойындаған. Бірде-бір рет жеңілмеген спортшы өзінің әлсіз тұстарын білмейді де. Жеңіле білу — шындыққа тура қарай білу деген сөз. Мұндай дағды бірден қалыптаспайды. Бұл — төрешіге ренжімеу. Бұл — кінәліні іздемеу. Бұл — алғашқы сәтсіздіктен кейін спортты тастап кетпеу. Ойыншы мен көрерменнің айырмашылығы дәл осында емес пе? Ендеше «жеңілдім» деген сөзден қорқуды қояйық! Ол адамды ұятқа қалдырмайды, керісінше, оның алаңға шыққанын дәлелдейді.