Вопрос №17839

(1) Жыл сайын ұлттық парктерімізге келетін саяхатшылар саны артып келеді. (2) Әсіресе жаз айларында әйгілі көлдер мен шатқалдарға апаратын жолда көліктердің ұзын кезегі пайда болады. (3) Демалыс күндері кейбір көлдердің жағасынан бос орын табу қиынға соғады. (4) Меніңше, ең танымал табиғи орындарға бір күнде келетін адам санын шектеу қажет. (5) Кейбіреулер табиғатты тамашалау — әр адамның құқығы, сондықтан ешкімге тыйым салуға болмайды деп есептейді. (6) Алайда бұл пікірмен келісу қиын, өйткені шектеу — тыйым емес, тек кезек қана: бүгін бара алмаған адам келесі күні барады. (7) Біріншіден, адам көп жиналған жерде табиғат тез тозады. (8) Соқпақтан тыс жүрген мыңдаған аяқ шөпті таптап, топырақты тығыздап тастайды, ал жас көшеттер өсіп үлгермейді. (9) Мұндай жерді қалпына келтіруге бірнеше жыл қажет. (10) Мысалы, адам көп жүретін соқпақтың екі жағында шөп жылдар бойы қайта шықпайды. (11) Екіншіден, шу көбейгенде жабайы жануарлар мекенін тастап, алысқа кетеді. (12) Құстар бұрынғы орнына ұя салмай, аңдар төлін тыныш жерге апарады. (13) Сөйтіп, саяхатшылардың сирек аңдар мен құстарды көру мүмкіндігі де азаяды. (14) Үшіншіден, келушілер аз болса, парк қызметкерлері тазалықты оңай қадағалайды, ал саяхатшылардың өзі де табиғаттың тыныштығынан шын ләззат алады. (15) Көлдің жағасы адамға лық толы, айналаның бәрі қоқыс болса, ондай саяхаттан кімге пайда? (16) Сонымен, келушілер санын шектеу табиғатқа да, адамға да пайдалы. (17) Кезегін күте білу — табиғатқа көрсетілген құрмет. (18) Сондықтан әр саяхатшы мұндай шектеуді түсіністікпен қабылдауы керек. (19) Табиғатты бүгін аямасақ, ертең оның сұлулығын көретін ешкім қалмайды. (20) Табиғатты сақтау — бір адамның немесе бір күннің ісі емес, бәрімізге ортақ міндет. (21) Бізден кейінгі ұрпақ та осы көлдер мен шатқалдарды өз көзімен көргісі келеді.