Көк базар
Сенбі күні таңертең Көк базар қозғалған ара ұясындай гуілдейді. Бүкіл қала осында жиналғандай: ине шаншар жер жоқ. Сатушылар сатып алушыларды шақырып айқайлағаны сонша, дауыстары тауға дейін жететін шығар.
Анар апай кептірілген жеміс сатқанына отыз жыл болды. Оның сөресі — кішкентай күн елі: алтын өрік, кәріптас мейіз, бал құрма. Ол ешқашан айқайламайды. Тек бір уыс мейізді ұсынып: «Дәмін татып көр, айналайын», — дейді. Сонда адамдар тоқтайды. Біреу бірден бір келі алады, біреу небәрі жүз грамм ғана алады, бірақ оның сөресінен бәрі жымиып кетеді.
Қасында бейсболка киген жас сатушы бағаларды айқайлап, жеңілдік уәде етіп, өтіп бара жатқандардың жеңінен тартады. «Ең төмен баға! Тек бүгін ғана!» — деген даусы қатарлардың үстінен естіліп тұрады. Оның сөресі тауарға лық толы, бірақ сатып алушылар оны айналып өтеді.
Түске қарай Анар апайдың қаптары босайды, ал бейсболкалы жігіт әлі сатылмай қалған қораптарын санап отыр. Сөйтсек, ақырын айтылған сөз айқайдан да қатты естіледі екен.