Сәлем, Дәурен!
Саған Ақтаудан жазып отырмын — ертең таңертең үйге қайтамыз. Маңғыстаудағы бір апта бір күндей зу етіп өте шықты, сондықтан бәрін ретімен айтып берейін.
Бірінші күні Бозжыраға бардық. Жолға бес сағатқа жуық уақыт кетті, ал соңғы шақырымдарда көлік қатты селкілдегені сонша, фотоаппаратты екі қолыммен қысып ұстап отырдым. Есесіне алып аңның азу тісіне ұқсаған ақ жартастарды, ал төменде үстелдей тегіс жазықты көрдік. Шатырда түнедік, түнде суық болғаны сонша, екі күртешемді де киіп алдым.
Үшінші күні Бекет ата жерасты мешітінде болдық. Оған беткеймен төмен түсетін ұзын баспалдақ апарады, ал іші салқын әрі тып-тыныш. Зиярат етушілер сыбырлап сөйлейді, біз де еріксіз сыбырлап кеттік.
Соңғы күндерді теңіз жағасында өткіздік. Каспий мен ойлағандай емес болып шықты: қыркүйектің басында суы әлі жылы, ал жағалауда шабақтар топ-тобымен жүзіп жүр.
Мұнда көктемде міндетті түрде кел — айтуларынша, ол кезде дала түгел гүлге оранады екен. Үйге оралғанда суреттерді көрсетемін.
Досың Арман