Арықтың үстіндегі көпір
Көктемде ауыл шетіндегі арық тасып, тар көпірді ағызып кетті. Оқушылар күн сайын таңертең суды ұзақ жолмен айналып өтуге мәжбүр болды — артық жиырма минут. Үлкендер күрсінді: «Әкімдікке жазу керек», «Жөндеуге тиісті адамдар жөндесін». Өтініш жіберілді, бірақ жауап келмеді, бәрі күте берді.
Он екі жасар Дана күтіп отырмады. Сенбіде ол сарайдан екі қалың тақтай, балға мен шеге алды. Тақтайлар арықтың үстіне көлденең жатты, бірақ теңселіп тұрды, ал оларды ұстап тұрып, бір мезгілде шеге қағу жалғыз адамның қолынан келмейтін еді.
— Көмектесейін бе? — деп сұрады қасынан күрек ұстап өтіп бара жатқан көршісі Бекзат.
Кешке қарай оның інісі, сосын тағы екі ер адам келді, біреу бөрене әкеліп берді. Жексенбіге қарай арықтың үстінде жақтауы бар мықты көпір тұрды. Ал сәрсенбі күні әкімдіктен хабарласты: «Бригада осы аптада шығады». Бекзат күлді:
— Керегі жоқ. Бәрі дайын.