Ағаштың үні
Ерланның атасы домбыра жасағанына қырық жыл болған, бірақ ол ешқашан асықпайтын. Тұт ағашының тақтайлары оның қалқасының астында жылдар бойы кебетін, ал бала мұнша ұзақ күтудің не керегі барын түсінбейтін.
— Шикі ағаш әнді бұзып айтады, — дейтін атасы бұдыр тақтайды сипалап. — Әуелі ол өзінің ағаш болғанын ұмытуы керек.
Жазда атасы үйде жоқта Ерлан домбыраны өзі жасамақ болды. Ол жаңарақ тақтайды таңдап алды да, екі күнде шанағын ойып шығарып, ішегін тақты. Аспап әдемі болып, лакпен жалтырап тұрды, бала мақтау естуді асыға күтті. Бірақ бір аптадан соң қақпағы ұзынынан жарылып, үні күңгірт әрі қырылдақ болып қалды.
Үйге оралған атасы домбыраны ұзақ айналдырып қарады да, кенет жымиды.
— Жақсы қателік, — деді ол. — Енді сен мен сөзбен үйрете алмайтын нәрсені білдің. Жүр, келесі домбыраға тақтай таңдайық. Тек бұл жолы оны көктемге дейін сақтап қояйық.