Өткен аптада алтыншы сыныбымды қаладағы қыш шеберханасына шеберлік сабағына апардым. Балалардан әлі күнге дейін: «Тағы қашан барамыз?» деген сұрақты естимін.
Сабақтың басты артықшылығы — мұнда бәрін өз қолыңмен жасайсың. Шебер алақанды қалай ұстау керегін түсіндіреді де, бірден шетке шығады: ары қарай балалар балшық кесегін қыш дөңгелегіне өздері қойып, қабырғасын созады және алғашқы кесесін жасайды. Кіріспе он минутқа ғана созылады, қалған уақытта балалар өздері жұмыс істейді. Менің ойымша, қазіргі мектеп дәл осындай болуы керек.
Кемшіліктері де бар, оларды жасырмаймын. Демалыс күндері сабақ қымбатырақ, әрі топтар үлкенірек. Шеберхана тарлау: әр дөңгелектің басында үш адамнан топырлап тұрады, ал алжапқыш бәріне жете бермейді. Бірақ бұл ұсақ-түйек басты нәрсені жоққа шығармайды: екі сағатта оқушыларым балшық пен пішін туралы технология сабақтарында бір тоқсанда түсінгенінен де көп нәрсе түсінді. Кеселерді пеште күйдіріп береді, бір аптадан кейін оларды алып кетуге болады.
Сыныбын ертіп баратындарға да, балаларымен баратындарға да ұсынамын. Тек жұмыс күндеріне жазылыңыздар.