Жыл сайын желтоқсанда хабарландыруларда «Қамқор қолға — Жаңа жылға» деген күшіктер пайда болады. Ата-аналарды түсінемін: бала ит асырауды армандайды, ал тосын сый әсерлі көрінеді. Соған қарамастан, мерекеге тірі жанды сыйға тарту — қателік деп санаймын.
Сыйлықты сөреге қоюға, дүкенге қайтаруға немесе шкафта ұмытып кетуге болады. Күшікті шкафқа тығып қоя алмайсың. Ол аяқ киімді кеміреді, түнде қыңсылайды, кез келген ауа райында серуенге шығаруды талап етеді, ал бірнеше айдан кейін уақыт пен ақшаны қажет ететін үлкен итке айналады. Иттер он жыл, одан да көп өмір сүреді — бұл баланың мектепте оқитын уақытымен шамалас. Мұндай міндеттемеге кез келген отбасы дайын бола бермейді.
Мұны панажайлар да біледі: мерекеден кейін оларға иелері бас тартқан үй жануарларын әкеледі.
Мен үйде ит ұстауға қарсы емеспін. Бірақ шешім ортақ әрі байыпты болуы керек: алдымен міндеттер мен шығындар туралы әңгіме, содан кейін ғана панажайға бару. Жақсы үй жануары тосын сыйдан емес, шешімнен пайда болады.