Ақсу-Жабағылыға саяхат
Өткен жазда біз сыныппен Ақсу-Жабағылы қорығына бардық. Таңертең ерте Шымкенттен автобуспен шығып, түске қарай Жабағылы ауылына жеттік. Жол ұзақ болса да, ешкім шаршағанын білдірмеді. Қорық қызметкері бізді қарсы алып, қорықтың тарихымен таныстырды да, қауіпсіздік ережелерін түсіндірді. Түстен кейін соқпақпен Ақсу шатқалына қарай жаяу аттандық. Шатқалға жеткенде, бәріміз оның жиегінде ұзақ тұрып, төменге таңырқай қарадық. Жол бойы мұғаліміміз кездескен өсімдіктердің атын айтып, біз оларды дәптерімізге жазып отырдық. Кешке қарай қонақ үйге оралдық та, күндізгі көргенімізді бір-бірімізге айтып тауыса алмадық.
Ақсу шатқалы бәрімізге ерекше әсер қалдырды. Шатқалдың екі жағы — тіп-тік, қызыл-қоңыр жартастар. Олардың түбінде көкшіл суы ақ көбік атқан Ақсу өзені арқырап ағады. Жартастардың бетінде қара, сары теңбілдер бар. Шатқалдың тереңі сонша — түбіне қарағанда басың айналады. Жартас жақпарларында бұйра арша өскен, ал жайдақ беткейлерді жасыл шалғын көмкерген. Шалғын арасынан сары, көк, қызыл гүлдер көз тартады. Ауа салқын әрі таза, онда шалғын гүлдерінің хош иісі аңқиды. Өзен жағасындағы ірі тастар жасыл мүкпен көмкерілген. Алыстағы шыңдардың басында жаздың ортасында да ақ қар жатыр, ал олардың үстінде мөп-мөлдір көк аспан шексіз күмбездей төнеді.
Мұндай қорықтардың маңызы зор деп ойлаймын. Біріншіден, қорық сирек кездесетін өсімдіктер мен жануарларды жойылудан сақтайды. Екіншіден, ғалымдар мұнда табиғатты адам араласпаған қалпында зерттей алады. Үшіншіден, біз сияқты оқушылар туған жердің байлығын өз көзімен көріп, оны қорғауға үйренеді. Қорық — табиғаттың өзі жасаған тірі зертхана. Оның табиғаты бүгінгі ұрпаққа ғана емес, келешек ұрпаққа да тиесілі. Егер әр келуші бір-бір гүлден жұлып кетсе, бірнеше жылда шалғын жұтаңдап қалар еді. Сондықтан қорық аумағындағы ережелерді бұлжытпай сақтау — әр келушінің міндеті.