Шарынды кім қорғайды?
Шарын шатқалын алғаш көрген адам таңғалмай тұра алмайды. Қызыл-қоңыр жартастар ертегідегі ескі қамалдарды еске салады, ал шатқалдың түбінде асау өзен арқырап ағып жатыр. Күн батар кезде жартастардың түсі құбылып, қызғылт сарыдан қою қызылға дейін өзгереді. Шатқал бойымен жүрген адам өзін басқа ғаламшарға түсіп кеткендей сезінеді. Бұл — еліміздің мақтанышы, табиғаттың теңдесі жоқ туындысы. Соңғы жылдары мұнда келетін саяхатшылардың саны күрт өсті. Бұл, әрине, қуанарлық жағдай: қазақ жерінің сұлулығы әлемге танылып келеді.
Алайда қуанышымыздың арғы жағында алаңдатарлық жайт бар. Демалыс күндерінен кейін соқпақ бойында пластик бөтелкелер, жыртылған пакеттер, сөндірілмеген оттың орны қалады. Кейбір «саяхатшылар» жартасқа өз есімін ойып жазуды ерлік санайды. Ал жартасқа ойылған жазуды ешбір жаңбыр шайып кете алмайды. Мұндай көріністі көргенде жаның ауырады. Бұл немқұрайдылық бір-екі адамның ғана емес, бәріміздің ұятымыз. Сан ғасыр бойы жел мен су қашап жасаған табиғат туындысын бір күнде бүлдіру қаншалықты оңай екенін ойлаймыз ба?
Табиғатты қорғау тек ұлттық парк қызметкерлерінің міндеті ме? Әрине, жоқ. Қызметкерлер қанша тырысса да, келушілердің көмегінсіз мұндай кең аумақты таза ұстау мүмкін емес. Бұл — әрқайсымыздың ісіміз. Қоқысыңды өзіңмен бірге алып кет, белгіленген соқпақтан шықпа, рұқсат етілмеген жерде от жақпа — осы үш қарапайым талап шатқалды келер ұрпаққа аман жеткізеді. Ең бастысы — табиғатқа деген көзқарасымызды өзгерту. «Бірлік бар жерде — тірлік бар» демекші, әр адамның шағын қамқорлығы қосыла келе үлкен нәтиже береді.
Құрметті жерлестер! Шарынға барсаңыздар, оны өз үйлеріңіздей күтіңіздер. Балаларыңызға да табиғатты аялауды үйретіңіздер. Табиғат бізден көп нәрсе сұрамайды: оған тек құрмет пен ұқыпты көзқарас керек. Сонда ғана Шарынның сұлулығы ұрпақтан ұрпаққа жетеді. Ұмытпайық: Шарын — біздің ортақ байлығымыз.