Жұманың бауырсағы
Сәуле апа жұма сайын бауырсақты сағат алтыға дейін пісіріп қоятын, ал қаладан келетін автобус тек сегізде жететін. Ол сандықтан кестелі дастарханды алып, үстелге екі кесе қоятын да, терезеден бос жолға ұзақ қарап отыратын.
Бұл жолы автобус уақытында келді. Одан арқасына сөмке асынған студенттер, көшет салынған қорап көтерген әйел, пошташы Болат түсті. Ең соңынан құлаққап таққан бейтаныс жігіт секіріп түсті де, бірден көрші үйге бұрылды.
Сәуле апа автобус бұрылып кеткенше қақпа алдында тұрды да, үйге қайта кірді. Бір кесені шкафқа жинап қойды, ал бауырсақты үлкен пакетке салып, аузын түйіп байлады.
Жарты сағаттан кейін ол көршісінің есігін қағып тұрды:
— Қарлығаш, сенің ұлың да қалада оқиды ғой? Барғанда ала кетсін. Менің немерем Ерасыл тағы сессия тапсырып жатыр, қолы тимейді ғой.
Кешке телефон шылдырлады. Сәуле апа ұзақ тыңдап, әңгімелесушісі көрмесе де басын изей берді, сосын:
— Ештеңе етпейді, балам, оқи бер. Бауырсағыңды беріп жібердім, — деді.