— Биыл командаңыз облыс біріншілігінде тек жетінші орын алды. Көңіліңіз түсіп жүрген жоқ па?
— Он екі команданың ішінде жетінші, — деп жымияды Марат Ахметұлы. — Үш жыл бұрын біз турнирге мүлде қатыспаған едік: қалада дұрыс футбол алаңы да жоқ болатын. Балалар бос жатқан жерде жаттығатын, доптарды ақша жинап сатып алатынбыз.
— Не өзгерді?
— Ата-аналар алаңды өздері тегістеп берді, жергілікті зауыт қақпа мен тор сыйлады. Бірақ ең бастысы — балалар жаттығуды тастап кетуді қойды. Бұрын жиырма жаңа баладан көктемге қарай бесеуі ғана қалатын. Қазір бәрі дерлік маусымның соңына дейін жетеді.
— Жұлдыздарыңыз бар ма?
— Дамир деген бір бала бар. Оны Шымкенттегі футбол академиясына шақырып та қойды. Мен: «Бар, әрине», — дедім. Қимай тұрмын, бірақ мұнда оның өсетін жері жоқ.
— Келесі маусымнан не күтесіз?
— Командаға қыздар келсе екен деймін. Екеуі ойнауға бола ма деп сұрап та қойды. Мен оларға форма тауып беретінімізді айттым.