Сөре астындағы дәптер
Бұрыштағы шағын дүкеннің иесі Қайрат аға касса аппаратын мойындамайтын. Сатып алушылардың қарызын ол сөренің астында жататын қалың дәптерге жазатын, оның өзінде де әрқашан тек қаламсаппен — «кейін дауласпау үшін». Қыста көршілер жиі кіретін: біреудің жалақысы кешігіп қалған, біреу әмиянын ұмытып кеткен. Қайрат аға үнсіз басын изеп, дәптерді ашатын. Жазбалардың бірінде былай делінген: «Мұқановтар — сүт, нан, бүкіл қыс».
Наурыздың соңында дүкеннің есігі сықыр етіп, Аян Мұқанов кірді. Ол сөре алдында ұзақ таптанып тұрды да, қалтасынан бүктелген ақшасын шығарып, таразының қасына қойды.
— Бұл бүкіл қыстың ақысы, — деді ол көзін көтермей.
Қайрат аға дәптерді асықпай парақтап шықты, қабағын түйіп, қолын жайды.
— Мұқанов, Мұқанов... Қызық. Мұны қарындашпен жазған болармын, өшіп қалыпты. Ештеңе жоқ, балам.
Ол радионың дауысын қаттырақ қойды да, таразыны сүртуге кірісті.