— Алло, Айжан? Қайдасың? Біз кинотеатрдың алдында тұрмыз, сені күтіп жатырмыз.
— Ой, мен әлі аялдамадамын ғой. Автобус келмей қойды, елестетесің бе! Осында аңқиып тұрмын. Менсіз бастай беріңдерші, ә?
— Қойшы әрі! Сенсіз Мадина мүлде бармайды, оны өзің білесің ғой. Ол әлдеқашан «тоңып қалдық» деп міңгірлей бастады.
— Оған айт, көзді ашып-жұмғанша жетемін! Такси ұстаймын, он минуттан аспайды. Сендер әзірге билет алып қойыңдаршы, ә? Маған попкорн да ала салыңдар, тек тұздысын емес, карамельдісін.
— Бәрін алып қойдық қой. Айтпақшы, фотоаппаратты ұмытпадың ба?
— Әй, құрғыр! Ол үстелдің үстінде қалып қойды ғой...
— Ойпырмай, қызық екенсің! Жарайды, телефонмен түсіреміз. Тезірек жет, жарнама басталып кетті.
— Жүгіріп келе жатырмын! Болды, сау бол!