Найзағайлы нөсер бізді ауылға жарты жол қалғанда қуып жетті. Әлгінде ғана дала күнге шомылып, жалқаулана керіліп жатқан еді, ал боз селеу көл суындай күмістеніп құбылып тұрды. Сосын батыстан салқын леп есті. Атам атының тізгінін тартып, аспанға қарады да, қысқа ғана: «Үлгереміз», — деді.
Біз үлгермедік. Піскен алхорыдай көкшіл, ауыр бұлт күнді жұтып жіберді. Жел басымдағы панамамды жұлып алып, шөптің арасына лақтырды. Алғашқы тамшылар шаңды жолға тырс-тырс тиіп, дөңгелек қара дақтар қалдырды, сәлден соң үстімізге қара нөсер төгілді.
Атам ескі шапанын шешіп, менің иығыма жапты. Шапаннан түтін мен ат терінің иісі шығып тұрды. Мен атамның арқасына тығыла түстім де, кенет қорқынышым басылды: күннің күркіреуі алыстан, күш-қуаты әлдеқашан кеткен ашушаң қарттың күбірі секілді естілді.
Ауылға кіргенімізде нөсер шығысқа қарай ұзап бара жатты, дымқыл даланың үстінде кемпірқосақ керілді.