(Кеш. Ауылдағы шағын үй. Ана дастарқан жиып жүр. Дәурен терезенің алдында қолына хат ұстап тұр.)
ДӘУРЕН. Апа, Алматыдағы медицина университетінен хабар келді. Мені оқуға қабылдапты.
АНА (қолындағы кесені ақырын дастарқанға қояды). Алматы... Ол жер алыс қой, балам. Әкеңнен қалған шаруаны кім қолға алады? Мына мал, мына бау-бақша... Оның үстіне сен әлі жассың. Қалада кімің бар, саған кім қамқор болады?
ДӘУРЕН. Университет жатақхана береді, апа. Көрші Ербол аға малға қарайласамын деді. Бау-бақшаны көктемде Әсел екеуміз отырғызып кетеміз. Жазда өзім келіп, көмектесіп жүремін ғой. Ауылымызға дәрігер жетпейді деп өзіңіз айтушы едіңіз. Былтыр Сәуле әпкем ауырғанда, дәрігерді аудан орталығынан күні бойы күттік емес пе? Оқып келсем, осы ауылда емхана ашамын.
АНА. Айтушы едім... (Терезеге қарап, ұзақ үнсіз тұрады.) Әкең де жас кезінде оқуға кетпек болған. Шешесі «Жалғыз ұлымды алысқа жібермеймін» деп көнбеді. Сол армандаған мамандығын өмір бойы аңсап өтті.
ДӘУРЕН (анасына жақындап). Сонда... сіз қарсы емессіз бе? Мен сізді ренжітіп алам ба деп қорқып едім.
АНА (күлімсірейді, көзіне жас үйіріледі). Ұядан ұшпаған балапан қанат қағуды үйренбейді, құлыным. Бар, оқы. Тек хатыңды үзбе.
(Ана сандықтың түбінен түйіншек алып, баласының қолына ұстатады.)
АНА. Мынау — әкеңнің жолға деп жинаған қаражаты. Біреудің жолы ашылса, соған жұмсалсын деп сақтап едім. Енді сенің жолың ашылды. (Ұлының маңдайынан иіскейді.) Жолың ақ болсын, балам.
ДӘУРЕН (түйіншекті кеудесіне басып). Апа, сенім артқаныңызды ақтаймын. Оқуды бітірген соң, ең алдымен осы ауылдың адамдарын емдеймін.