Бекжан мен Серік сабақтан кейін ауылдың шетінде доп тепті. Серік қатты тепкен допты Бекжан басымен қағып жібергенде, доп Бибігүл әженің терезесіне барып тиді. Әйнектің сынған сыңғыры бүкіл көшеге естілді. Серік: «Қаш!» — деді де, қоралардың арасымен зытып берді. Бекжан да оның соңынан жүгірді.
Бибігүл — ауылдың ең қарт кісісі. Балалары қалада тұрады, өзі жалғыз отырады. Әже сыртқа шығып, жан-жағына қарады, бірақ көшеден ешкімді көрмеді. Ол сынған әйнектің орнына жастық тығып, үйіне кіріп кетті.
Кешке Серік Бекжанға келіп: «Ешкім көрген жоқ. Үндеме, әйтпесе әкең ұрсады», — деді. Бекжан басын изеді. Бірақ түні бойы көзі ілінбеді. Құлағына әкесінің бірде айтқан сөзі қайта-қайта келе берді: «Жасырған қате жүректе тас болып жатады». Ол бірнеше рет орнынан тұрып, терезеден әженің үйіне қарады: шамы сөнбепті. Түнде күн суытып, жел ызыңдағанда, Бекжанның көз алдына жастық тығылған терезе мен жалғыз отырған әже елестеді.
Таңертең ол Бибігүл әженің үйіне барды. Есікке жақындағанда, жүрегі дүрсілдеп, артына қайтқысы да келді. Бірақ ол есікті қақты.
— Әже, терезеңізді мен сындырдым. Кешіріңіз. Жазда сізге отын жарып, су тасып берейін. Әкеме де өзім айтамын, — деді ол көзін жерден көтермей.
Әже оған ұзақ қарап тұрды да, басынан сипады:
— Әйнек — бір күндік бұйым, ал мына сөзің — бір өмірлік қазына. Әкеңе айт, әйнекті бірлесіп саламыз.
Үйге қайтып келе жатқанда Бекжанның жүрегінен ауыр тас түскендей болды. Жол бойындағы теректер де оған басын изеп, құттықтап тұрғандай көрінді.