Қарттың үйінің төрінде қоңыр домбыра ілулі тұратын. Немересі Ерлан есін білгелі оның үнін бір рет те естіген емес. Домбыраның қақпағын қалың шаң басып, бір шегі үзіліп, салбырап қалған еді. Әжесі үйдегі бар бұйымның шаңын күнде сүртсе де, домбыраға қол тигізбейтін. Бірде Ерлан: «Ата, неге тартпайсыз?» — деп сұрағанда, қарт терезеге қарап ұзақ үнсіз отырды да: «Тыңдайтын адамы кетті ғой», — деп қана жауап берді. Кейін Ерлан әжесінен естіді: атасының күйлерін жанындай жақсы көретін үлкен ұлы соғыстан оралмаған екен.
Күзде Ерлан аудан орталығындағы мектеп-интернатқа оқуға кетті. Қыс бойы ол күй үйірмесіне қатысып, домбыра тартуды үйренді. Түнде жатақханада жатып, атасының төрде үнсіз ілулі тұрған домбырасын жиі ойлайтын. Көктемде ауылға оралғанда, қаладан сатып алған жаңа шекті өзі тағып, атасының домбырасын күйге келтірді де, ұстазынан үйренген алғашқы күйін тартты. Саусақтары әлі сенімсіз еді, кей пернеден жаңылысып та кетті.
Қарт басын төмен салып тыңдап отырды. Күй біткенде ол үнсіз қолын созып, домбыраны алды. Саусақтары қураған қайыңның бұтағындай қатқыл еді, бірақ шекке тигенде жас жігіттің қолындай ширақ қимылдады. Үйдің ішін ұзақ жылдар бойы естілмеген мұңды күй кернеді. Күй бірде ағыл-тегіл жылағандай болып, бірде алыстан жеткен жаңғырықтай бәсеңдеп барып, қайта көтерілді. Терезенің сыртындағы кәрі қарағаш та демін ішіне тартып, күйге құлақ түрді. Әже жаулығының ұшымен көзін сүртті. Ерлан атасының жүзінен бұрын-соңды көрмеген жылылықты байқады.
Күй аяқталғанда қарт домбыраны немересіне ұсынды:
— Енді мұны қабырғаға ілме. Домбыра үнсіз тұрса, шаң басады, адам үнсіз жүрсе, мұң басады.