— Көпшілік қорық инспекторының жұмысы — әдемі таулардың арасында атпен серуендеу деп ойлайды. Солай ма?
— Таулар шынымен әдемі, дауым жоқ, — деп күледі Асхат. — Бірақ романтика ойлағандай көп емес. Учаскені аралау — кез келген ауа райында күніне жиырма-отыз шақырым жол. Біз аңдардың ізін санаймыз, фотоқақпандарды тексереміз, туристер сөндірмей кеткен оттарды өшіреміз, браконьерлердің тұзағын іздейміз.
— Жұмыстың ең қиын жері қайсы?
— Суық та, шаршау да емес. Ең қиыны — адамдарға неге болмайтынын түсіндіру. Түлкіні қолдан тамақтандыруға, сирек гүлдерді жұлуға, суаттың жанына шатыр тігуге болмайды. Көбі ренжиді: біз ешқандай жаман нәрсе істеп жатқан жоқпыз ғой! Бір ғана тасталған банка немесе адамнан жем алуға үйреніп қалған аң бүкіл беткейдің тіршілігін қалай өзгертетінін қайта-қайта түсіндіруге тура келеді.
— Сонда сізді бұл мамандықта не ұстап тұр?
— Биыл көктемде он жыл бойы арқар көрінбеген учаскеге бір жұп арқар қайтып оралды. Осындай күндер үшін жұмыс істеймін.