Даладағы қысқы дастарқан
Қазақ даласында көптеген мал жайылымның өзінде қыстайды. Оларға азық әкелінбейді: мал құрғақ шөпті қар астынан өзі тебіп алады. Мұндай қысқы жайылымды тебін деп атайды.
Барлық мал бірдей тебіндей бермейді. Анықтамалық деректер бойынша, жылқы қалыңдығы 50 сантиметрге дейінгі қардың астынан азық табады, қой — 25-ке дейін, сиыр — тек 10-ға дейін. Сондықтан сиырларды қыста пішенмен қосымша азықтандырады, ал шопандар отарды қар аз жатқан жерлерге айдауға тырысады.
Тебіннің басты бәлесі — қар бетіндегі мұз қабығы. Күндіз қар жібіп, түнде аяз түссе, қардың бетінде қатқыл мұз қабығы пайда болады. Оны бұзамын деп қойлар аяқтарын кесіп алады да, мүлде дерлік жайыла алмайды, ал қалың мұздың астынан азық табу тіпті жылқыға да қиын. Бұрын мұндай қыстар малдың жаппай қырылуына әкелетін — оны жұт деп атаған. Сондықтан ақылды мал иесі мұз қабығы пайда бола қалса деп, пішенді алдын ала дайындап қояды.