Бес метр
Әлия секіру мұнарасының шетінде тұрып, төменге қарады. Бес метр — онша биік емес, бірақ шетінен қарағанда түпсіз шыңырау болып көрінді. Төменде, бассейннің көгілдір суында, бастарын шалқайтып, бүкіл топ күтіп тұр еді.
Басқалары секіріп те қойған: біреуі шыңғырып, біреуі үнсіз, ал Мирас тіпті ауада бір аунап та үлгерді. «Бүгін бәрі секіреді», — деді жаттықтырушы. Ол даусын көтерген жоқ, сондықтан да одан бетер қорқынышты болып кетті. Әлия шетке үш рет келіп, үш рет кері шегінді. Алақаны су-су болып, тізесі өзінікі емес сияқты еді.
Сонда ол көзін жұмып, алға қадам басты. Бір сәтке бәрі жоғалды: қорқыныш та, мұнара да, дыбыстар да. Сосын су басын жауып кетті, Әлия су бетіне қалқып шықты. Топ оған чемпионға қошемет көрсеткендей қол шапалақтады.
«Көрдің бе, бар болғаны бес метр», — деп жымиды жаттықтырушы. Әлия күліп жіберді. Бес метр. Енді ол сондай кішкентай көрінді.