Көктем шығып, жер көгерген шақта қазақ ауылында төл науқаны басталады. Малшы қауым жаңа туған төлдерді аман сақтап, күтіп-бағуға айрықша көңіл бөледі. Таңертең қой-ешкі өріске кетер алдында қозы-лақты енелерінен бөліп, арнайы керілген ұзын арқанға — көгенге тізеді. Төлдердің мойнынан қатарластыра өткізіп, бір жерге бекіту тәсілі «көгендеу» деп аталады. Ал биелерді сауып, құлындарды енесінен уақытша оқшаулау үшін желі тартылады. Желінің екі басына берік қазық қағылып, әрбір құлын ноқтасымен сол желіге бекітіледі.
Күн еңкейіп, кеш батқан кезде мал өрістен ауылға оралады. Көгендегі қозылар мен желідегі құлындар енелерімен қауышып, тойына емеді. Төлдерді күтіп-бағу, оларды мезгілінде бақылап, аман өсіру — көшпелі шаруашылықтың сан ғасырлық дағдыларының бірі. Мал өсіру ісі осындай байырғы тәжірибе мен төзімділікті талап етеді.