1930-жылдардағы экономистің пайымдауларынан (материалдар бойынша)
Экономика өздігінен толық жұмыспен қамтуға қайта оралуға міндетті емес. Адамдар мен кәсіпкерлер болашақтан қорқып шығынды қысқартқанда, сұраныс төмендейді, кәсіпорындар жабылады, жұмыссыздық өседі, ал бұл сұранысты одан әрі әлсіретеді. Нарық мұндай күйде ұзақ уақыт қалып қоюы мүмкін. Жеке сұраныс әлсіз болса, оның орнын мемлекет толтыруы тиіс: ол жол салуға, қоғамдық жұмыстарға, кедейлердің табысын қолдауға көбірек жұмсауға міндетті — тіпті бюджеттің уақытша тапшылығына барса да. Бұл қаражат экономикаға қайта оралып, сұранысты жандандырады және жұмыс орындарын жасайды. Бәрі өздігінен реттелгенше күту — миллиондаған адамды жұмыссыздыққа душар ету деген сөз.